کاش می شد باردیگر سرنوشت از سر نوشت

کاش می شدهر چه هست بر دفتر خوبی نوشت

کاش می شد از قلمهایی که بر عالم رواست

با محبت, با وفا, با مهربانیها نوشت

کاش می شد اشتباه هرگز نبودش در جهان

داستان زندگانی بی غلط حتی نوشت

کاش دلها از ازل مهمور حسرتها نبود

کاین همه ای کاشها بر دفتر دلها نوشت

^{در من ترانه های قشنگی نشسته اند
انگار از نشستن ِ بیهوده خسته اند
انگا ر سالهای زیادی ست بی جهت
امید خود به این دل ِ دیوانه بسته اند
ازشور و مستی ِ پدران ِ گذ شته مان
حالا به من رسیده و در من نشسته اند ...}

^{ما ز هر صاحب دلی یک رسته فن آموختیم
              عشق از لیلی و صبر از کوه کَن آموختیم
گریه از مرغ سحر ، خود سوزی از پروانه ها
               صد سرا ویرانه شد ، تا ساختن آموختیم ...}

^{هنگام سپیده دم خروس سحری
                         دانی که چرا همی کند نوحه گری
یعنی که نمودند در آیینه صبح
                          کز عمر شبی گذشت و تو بی خبری}

^{قسمت این بود که من با تو معاصر باشم}

             ^{تا در این قصه ی پر حادثه حاضر باشم}

^{تو پری باشی و تا آن سوی دریا بروی}

            ^{من به سودای تو یک مرغ مهاجر باشم} .

  یه عمریه دوستت دارم پنهونی

هیچوقت نشد بپرسم كه مجنونی
دلم می خواد بگم كه دیوونتم
اسیر اون چشمای بی غرورتم
هر جا می رم حرف تویه
یاد تو صاحب خونه ی دل های همه
ای كاش می شد می فهمیدی عاشقتم
چند ساله كه به یاد نگات زنده ام
كاسه صبرم دیگه لبریز شده
می خوام بدونی كه قلبم غمگین شده

چه احساس نازنین و شیرینیه کسی که دوسش داری بشینی به چشاش نگاه کنی تا عمق وجودت،از یه گرمای عمیق آب بشه قلبت پر تپش بشه انگار که داره از سینت کنده میشه چه احساس عجیبیه  وقتی بخوای با دستانت،صورتش رو حس کنی با موهاش بازی کنی از لباش... خدای منِ باور کردنی نیست اونی که میخوای دوسش داری عاشقشی کنارت باشه باهات باشه همراهت باشه هم پات باشه ای خدا منو به عشقم برسون